sonra diğerleri de toparlanıyor?

girişimlerim dibe dibe çökerken kalkıp bisikletime atlıyorum ve boldere gidiyorum, saksıya domates tohumu atıyorum ve yarışma yer görmelerine uzanıyorum. maymun iştahlılık değil. zaman planlayamamak değil. hayalcilik değil. insanın birbiriyle ilgisiz bir seri şeyi birarada takip etmesi şart. böyle olunca asla herşey bir arada tepetaklak olmaya bir arada yokuş aşağı düşmeye bir arada dibe doğru yolalmaya başlayamıyor. illa birinden biri umut vadediyor. birinde çökerken diğerlerine sarılıyorsun. uzun bir süreç bu.

akademik iflas

kabul etmem lazım, akademik çalışmalarda olmazsa olmaz olan bazı meziyetlere sahip değilim. işin ilgili kısımlarını beceremedim. ve bu genelinde araştırma(cılığı)mı iflasa sürükledi. eğitim faaliyetinden sözetmiyorum. o da şu anda çok parlak olmamakla beraber çok umutluyum o konuda. araştırma diye ifade edip geçtiğim o alanla ilgili bir iflas bu... doktora sürecinde beni zorlayan da bu beceremediğim yönler oldu büyük ölçüde. iş, çok ve düzenli çalışmak, yoğun konsantrasyon, üretkenlik ve yaratıcılık ile olup bitseydi eğer, sanıyorum daha umutlu olabilirdim. bunlar konusunda iyi olduğumu, olabildiğimi gördüm bu süreçte. ama işin en önemli kısmını çözmüyor bunlar. insan verimsiz yolları takip ettiğinde ne kadar çok çalışırsa çalışsın ne kadar yaratıcı olursa olsun anlamlı sonuçlar alması zorlaşıyor.

en önemlisi 'diğer insanlar' başlığı. diğer insanlardan, özellikle konusunun uzmanlarından destek alabilmek, onlarla ortak çalışabilmek, kontaklar kurmak ve korumak, uygun bir görüş alışverişi tonu tutturabilmek ve araştırmalara dair meseleleri bir hafiflik bir rahatlık içinde sohbetlerin içine yedirebilmek... ama evet en başta konusunun uzmanı olan kişileri bulup onlarla kontak kurup bu kontakları koruyup bu insanlardan destek almayı başarmak, doğru yönlendirilmek, doğru insanlarla çalışmak ve onlarla çalışırken de onlardan faydalanmayı becermek, görüşlerini dinlemek, gösterdikleri yolları daha bir ciddiyetle takip etmek... daha az ukalalık daha çok saygı, daha çok beşeri temas... fiyii, keşke hiç girişmeseymişim, o kadar benden uzak özellikler ki... [ama mesela tasarımla uğraşmak için bunlar olmazsa olmaz özellikler değil!?] doktora tek başına yürütülebilir bir faaliyet gibi gelmişti bana. korkum yoktu. şimdi var. açıkça kabul etmem lazım, beceremiyorum. daha ağır hakaretleri yazmak istemiyorum. o kadarı bana kalsın.

bir kurgum vardı, 3-4 yıl kadar önce aklımı işgal eden bir sahne, bir görüntü.. o ana kadar kapılmayı reddettiğim bir hayhuya atılıyorum. hayatım çalışmak oluyor.

bunu gerçekleştirdim. mutlu da oldum. olmuştum yani. şimdi bu kurgu miadını doldurdu. bir takım hususlar yeniden şekillendirilecek.