vülger-varoluşçulaşışımızın sorunları | problems of our gettingtobevulgarlyexistentialistic

birden varoluşçulaşmamın sebebini neredeyse anlayacağım (birden olmadı tabii.) ilk başta şunu ifade etmek gerek, nihilist olmak varoluşçulaşmayı engelleyen değil azmettiren bir koşul olabilir. dikkat edilecek olursa 'genelahlakçı'laşmıyorum ama varoluşçulaşıyorum! ikinci önemli koşul da şu: kenarda durmaktan çıkıp, ortalıkta söz söyleyen ve eyleyen bir insana dönüşesi oldum.

ilk başta stüdyoda bir grup ufarak insanın karşısında, belki bazılarının geleceği üzerinde az da olsa etkili olabilecek bir seri eğitim uygulaması gerçekleştirmekle başlıyor... ardından insan ister istemez, varoluşçu şemaya uygun biçimde, tavrını daha genel durumlar üzerine düşüncesizce yayıvererek düşünsel deneylerde sınamaya başlıyor; böyle olunca, oynadığı küçük rolleri daha büyük roller olarak hayal etmeye geçeyazıyor/geçiyor. sonra o tavırları sorgulamak, yenilemek ve kendini bir iyi-güzel-doğru stüdyo tanımlamak durumunda bulmakla devam ediyor... platonik (özcü), ya da safdil evrenselci, ya da dinsel buyrukçu inançlara sahip olmadığım için, alışılageldik varoluşçu "seçme/oluşturma/sahiplenme sorumluluğu" sorusuyla karşılaşıyorum.

anlaşılacağı gibi bu döngüden çıkmanın yolu (varoluşsal zihinbeden yapımı taşıdığım sürece böylesi anlam sorunlarına kendimi kaptırmaktan kurtulmam mümkün görünmediği için) kenara çekilmek. sadece kenaraçekilmişeylemsizlik, yaşamaya devam eden insanın toplumsal varoluşuyla karşılaşma miktarını azaltabilir[?]

i almost understood the reason behind my abrupt gettingtobeexistentialistic (indeed it wasn't abrupt.) actually being a nihilist should be a condition that doesn't obstruct but "enthuse" gettingtobeexistentialistic. consider this: i am not getting to be "generalmoralistic" but existentialistic! second important condition is: stepping forward from seclusion, almost as a person who's speaking and acting.

it starts at first at the studio in front of a bunch of cute little people; there is a possibility to be effective on the future of some, though minimally, through activities of education... then, you start, in an uncontrolled manner, to test your attitude via thought-experiments, while expanding them towards more general situations; and hence, you can start to imagine your little roles as greater ones. then you go on towards inquiring and renewing those attitudes and finding yourself with a duty to define a good-beautiful-true studio... because i do not have platonic (essential), or credulous universalist, or religious imperativistic beliefs, i find myself facing the usual existentialistic question of "responsibility for choosing/formulating/appropriating."

apparently the way to get out of this cycle is seclusion (for it doesn't seem to be possible that i can set myself free from these kinds of meaning questions, when i'm enduring social confrontations, unless i quit my existential mind-body structure.) only secludedinertness may diminish the living human being's confrontation rate with its social existence. [?]